نه این خاطره سهیل محمودی از شب نشینی هایش نیست،کابوس دیشبم است.

جایی که کتاب خانه ام بود - مطمئن نیستم اتاقم باشد - من ایستاده بودم و ا.ن.من بودم و تصویری گنگ از جنبش سبز،پایم بدجوری گیر بود.ا.ن همه چیز را وارسی می کرد.عکس هایمان که ممنوعه بود را لای کتاب ها قایم کردم.باور کرد که میان من و دیگران چیزی نیست.داشت تمام می شد اما یکدفعه داد کشیدم.پشت سرم ایستاده بود.ترسیدم.-از فروید خوانده بودم که این ترس چه معنایی دارد-.گفتم:ببخشید از اینکه کسی پشت سرم باشد می ترسم.خندید.-همان طور که در کاریکاتورهای نیک آهنگ-.بیشتر ترسیدم.فکر کردم معنایش را فهمید،کارم درآمد.حالا توی شکنجه ها خوب میدانند چه معامله ای با ترس هایم بکنند.قسم خوردم که اگر این لحظه به خیر بگذرد پایم را بکشم کنار.تا سری جبناند عکس ها و کتاب ها را چپاندم توی یک کولهء سرمه ای-کولهء دبستانم که خیلی دوستش داشتم-از پنجره انداختم بیرون.آمدم فرار کنم.حالا من بودم و مامان.بدون ا.ن.

یکدفعه آقا محمد علی-که شما نمیشناسید و من هم هزار هزار سال است ندیده ام اش - از در آمد.با مامان شروع کردیم زیر لب فحش دادن.خیس عرق بود.عرق بوگندوی یک مرد معتاد که از صورتش نمی چکید،تمام صورت دود زده اش را گرفته بود.کت و شلوار سرمه ای تمیزی پوشیده بود که توی بیداری به تنش ندیده بودم.آمد جلو ماچم کرد.سعی کردم مهربان باشم،با کسی که هم بعد از هزار هزار سال می دیدمش،و البته کسی که حالا از وابستگان ا.ن بود و نماد حضورش در خانه مان.تمام صورتم را خیس کرد.مامان هنوز از حضورش عصبی بود.زنش هم آمد.با یک سینی شراب و ...مامان هم یک تنگ کوچک زهر دستش بود.میخواست بریزد توی گیلاس محمدعلی.می ترسیدم.مامان گفت نگران نباش،مگر دفعه قبل که فلانی را کشتیم اتفاقی افتاد؟زن محمدعلی همه چیز را می دانست.ایستاده بود کنار مامان با سینی توی دستش.من ترسیدم.

بیدار که شدم صورتم خیس بود.توی تاریکی تخت خوابم،هنوز می ترسیدم از جنازه ای که پیدا شود و مامان تاوانش را بدهد.از اینکه نکشیمش و ته و توی قضیه را در بیاورد،به ا.ن -که حالا خوب می دانست چطور تقاص سبز بازی ام را بگیرد- بگوید و زندگی ام را سیاه کند.نشستم سر جایم و سعی کردم برنامه بی عیب و نقصی برای پنهان کردن جنازه اش بریزم.هنوز بالشم خیس بود از عرق محمدعلی که همه مان را به کت و شلوار سرمه ای اش فروخته بود.